A A A

Drohobycz.

Drohobycz jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez Polaków miast na Ukrainie. Swoją popularność zawdzięcza przede wszystkim swojemu znanemu mieszkańcowi - B. Schulzowi. Wiele osób przyjeżdża tu by zobaczyć opisany w "Sklepach Cynamonowych" dawny Drohobycz. Niestety rzeczywiste miasto nie dorównuje barwnemu wyobrażeniu Schulza. Wprawdzie większość budynków przetrwała działania wojenne, to jednak bezpowrotnie utracony został klimat żydowskiego Drohobycza. Drohobycz jest po prostu małym, dosyć zadbanym (jak na ukraińskie warunki) miasteczkiem, niczym szczególnym niewyróżniającym się. Na korzyść Drohobycza na turystycznej trasie Polaków przemawia przede wszystkim lokalizacja miasta. Jest ono położono zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od granicy z Polską, i jedyne 60km na południe od Lwowa. Ponadto, wiele osób jadących do sanatorium w odległym o 7 km Truskawcu zatrzymuje się w Drohobyczu choćby na kilka godzin.

Pierwsze wzmianki o Drohobyczu pochodzą z XI w., gdy w tym miejscu istniała osada należąca do Rusi Kijowskiej. Polski okres dziejów miasta zaczyna się w XIV w., gdy tereny te przyłączone zostały do Polski. Drohobycz uzyskał prawa miejskie w 1422 r. I chociaż aż do 1772 r, czyli do rozbiorów Polski Drohobycz pozostawał w składzie Polski, to jednak w międzyczasie był kilkukrotnie niszczony, wpierw przez Tatarów, a następnie przez Kozaków. Ciekawostką jest, że miasto nigdy nie posiadało murów obronnych. Od 1772 r. miasto znalazło się w zaborze austriackim. Na XIX w. przypada największy rozwój miasta. Wówczas to, w okolicy powstało zagłębie wydobycia ropy naftowej, które w owym czasie było jednym z największych na świecie. Drohobycz stał się ośrodkiem przemysłu naftowego. Dopiero po I wojnie światowej, w 1919 r. Drohobycz wrócił do Rzeczpospolitej. II wojna światowa przyniosła miastu dwie okupacje. Pierwsza, radziecka oznaczała dla polskiej ludności masowe wywózki w głąb ZSRR oraz liczne zbrodnie NKWD na więźniach (zwłaszcza bezpośrednio po napaści Niemiec na Związek Radziecki). Okupacja faszystowska charakteryzowała się głównie eksterminacją licznych miejscowych Żydów. Ok. 4 tys. Żydów zostało wywiezionych do obozu w Bełżcu, a 400 rozstrzelanych na miejscu. W okresie 1942-1943 w Drohobyczu istniało getto, przez które przewinęło się ok. 10 tys. osób. Po wojnie Drohobycz znalazł się w granicach ZSRR, by w 1991 wejść w skład niezależnej Ukrainy.